واژه هایت در قلب من
دایره های سطح اب را می مانند
بوسه ات بر لبانم
به پرنده ای در باد می ماند
چشمان سیاهم بر روشنای اندامت
فواره های جوشان در دل شب را یاداورند
چونان ستاره ی زحل
بر مدار تو دور دایره می گردم
در رویاهایم
بر مداری می چرخم
عشق من
نه به درون می روم
نه باز می گردم

فدریکو گارسیا لورکا

روزهای سخت؛ روزهای آسان؛

همگی بی وقفه و چون تند بادی وزان

از پس هم می آیند و می روند؛

بی آنکه حتی کسی بپرسد؛

هی؛

کدامین روز انتخاب توست؟!

اگر گوشم را نمی کشی باید بگویم تاروت ریختم؛ برای دونفری مان. به طرزی غریب هر دو کارت عشق در کارت های صغیر و کبیر با هم آمد. گویی تاروت تلاش می کرد بهم بگوید که هیچ زمان دیگری در رابطه این همه به هم نزدیک نبوده ایم... یکی دیگر هم ریختم برای ترک محل کار. گفت چرا زانوی غم بغل گرفته ای؟ به زودی کار تازه ای، ایده تازه ای را آغاز می کنی و در آن به هماهنگی و شادمانی می رسی... روز عجیبی بود امروز. از یک تلخی و دوری گزنده آغاز شد و به حجمی از عشق و خواستن و هماهنگی رسید که کمتر تجربه اش کرده بودیم. حس می کنم دوره تازه ای آغاز می شود. تاروت هم همین را گفت.ادامه مطلب